Şuraya bir itiraf bırakmak istiyorum, "ağlamak çok büyük bir lüksmüş onu anladım." Önceden her şeye zırıl zırıl ağlama potansiyeli olan ben (bu uğurda çok büyük aşşağılanma yaşamış gerek okulda gerek ailede vs) son dönemde o kadar olayın üstüne sadece birkaç kez gözümün dolması beni korkutuyor. İçimin BOMBOŞ olduğunu hissediyorum.
"Bunu yapamazsin," sözü her zaman dikkate alınacak bir ifade olmayabilir ama bu sözü söz konusu işe hâkim, o işin ehli bir insan söylüyorsa kulak vermekte fayda var.