Aslında böyle olan bir çok kimse yok mu? Yalnızca gösterdikleri andan başka hiçbir varlığa sahip olmayan, özü değil, yalnızca yüzeyi kavrayabilen, özün kendisi görünmek isteyince her şeyi kaybeden...
Çimenliğe gel,
Çimenliğe gel,
Büyük çimenliğe,
Ve ipek çiçeklerinin soluklarının ardından seslen bana,
Ceylanın eşine seslenmesi gibi.
Gizli bir acıyla doludur perdeler;
Ve masum güvercinler,
Kendi beyaz kulelerinin yüksekliklerinden Yere bakıyorlar.