Kuşlar aynı uçar, gökyüzü aynıdır, akşam güneşi aynı batar ama biz bazen masalsı görürüz onları bezense bir filmin en hüzünlü sahnesi gibi.. Çünkü duygularımıza ait gözlükler takarak bakarız dünyaya. Ne hissedersek öyle algılarız. Bu yüzden yoruluruz, ne zaman yıpranmış hissetsek kelimeler bile hüzün verici gelir. O gözlüğü çıkarıp gerçek dünyayı görmeye ihtiyacımız vardır, gözlüğü bir türlü çıkaramayız..
Bilmek acı verir, bilmezsen hissetmezsin. tıpkı bir asker heyecanlı bir çarpışmada bedenine giren kurşunu hissetmeden savaşa devam ettiği gibi çünkü dikkati bir başka noktaya çevrildiğinden yarısını görmüyor ve görmediği için bu ağrıyı hissetmiyordur.
Bir çok insan bir hedef takip etmeksizin yaşar, bir nehir üzerindeki saman çöpleri gibi hayatını süründürür, ileri gitmez, fakat akıntı onları sürükler.
Seneca