Ama düdük çalan gemi değil, Adam. Ben daha da küçüğüm. Bu bir tren. Portekizlimi öldüren katil bir tren. Şekerportakalı fidanımın düşlerini biçen tren. Büyüdüğümde, o trene sık sık bindim, Adam. Tekerleklerinin sürekli olarak hüznümü ve yok olanların yokluğunu çiğnediğini kimse bilmiyordu. Sırrımı kardeşlerime anlatmam. Hiç anlatmadım. Umutsuzluğumla birlikte içime gömmeliyim..
Reklam
Yeniden bir çocuğum. Düş gören bir çocuk. Yalnız bir çocuk. Niçin büyümeli? İstemiyorum
Hiçbir zaman istemedim. Ama zaman durdu. Ben devam ettim. Aslında, kimse insanların acıya katlanma gücünü bilemez. Tek bilen kendi yüreğimizdir. Ve neye yarar?
Belkide oda unuttu zeze
Kim bilebilir onun kendi yaşında bir dişi kurbağa bulmadığını? Küçük sarı örgüleri ve tepesinde beyaz şapkasıyla..
Mutluluk zaman gibidir; hareketsizdir ve insanlar gelip geçerler. Gelip geçerler. Gelip geçerler…
-Durmak bilmiyorsun
-Bilmediğim için durmuyorum
Reklam