Bu povest sənə bir güzgü tutur. Oxuduqca özünü bu sualı verərkən tapırsan: "Mən öz həyatımı yaşayıram, yoxsa başqalarının mənim üçün çəkdiyi rolu oynayıram?"
Tolstoy süjeti elə qurub ki, kitabın sonunda sən bir insanın yox olmasına deyil, bir ruhun oyanışına şahidlik edirsən. Buna görə də əsər bədbin deyil, əksinə, sarsıdıcı dərəcədə aydınladıcıdır.
Tolstoy göstərir ki, insan mürəkkəb sosial oyunlardan uzaqlaşıb uşaq kimi sadə və səmimi ola bildiyi an həqiqətə yaxınlaşır
Tepeye tırmandığımı zannederken aslında bayır aşağı koşmak. Tam böyleydi durum. İnsanların gözünde giderek yükselirken, aynı anda hayat da benden o kadar eksiliyor, ayaklarımın altından çekilip gidiyordu.