Alabildiğince koşmak, uzaklaşmak istedim fakat koştuğum yol o kadar uzundu ki uzaklaştığım dünyam beni her günden biraz daha fazla kaçtıklarıma yaklaştırdı.
Şimdi gittikçe büyüyen bir boşluk gibi duruyorum ve bundan ölesiye korkuyorum.
Kolay değil insanın yaşadıklarını unutması. İnsan bir kap, bir çanak değil ki üzerindekileri yıkadığında arınsın ve hiç kirlenmemiş gibi olsun. İnsan dışını parlatabilir, lakin ya içini?