İnsan yolun sonunda yaşadıklarının mı, yaşamadıklarının mı toplamı oluyor, ayırt edemiyorsun. Ellerini yumruk yapmış yürürken buna bir cevap aradın. En dirençli kederler bile gün ışığına acıyan gözlerle çıkar.
İnsan kimseye sığınamayınca kendi kendine sığınmayı da öğreniyor, biliyorsun. Yürüdüğün yollar, girip çıktığın işler, dikiş tutturamadığın dostluklar sadece senin bildiğin bir gölgeden besleniyor.