Ahlat ahların ağacıydı,
Yaşlanmaya başlayanların,
İtiraf edilememiş aşkların,
Evde kalmış kızların.
Ahlat ahların ağacıydı,
Cezayir nasıl cezaların ülkesiyse,
Öyleydi işte.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
insan unutandır
Bıçağın ucundaydı insanların hafızası
"İnsan unutandır ve insan unutulmaya mahkum olandır."
Tanrı şöyle derdi o zaman:
Ah!
Bendee:D
Plastik gözkapaklarının ardında,
Bilirdim rüyaları yoktu bebeğimin,
Gözyaşları da. Ağladıkça tükürüğümden sürerdim gözaltlarına.
Güçlü bir el silkeledi beni sonra
Sanırım Tanrı'nın eliydi.
Sayamadım kaç ah döküldü dallarımdan.
Binlerce yeşil gözü olan bir zeytin ağacı gibi, Çok şey görmüşüm gibi, ve çok şey geçmiş gibi başımdan,
Ah .. dedim sonra
Ah!
Yapıştırsam da parçalarını hayatımın
Su sızdırıyordu çatlaklarından.