azra

Acı çektiğine dair hiçbir belirti yoktu, sanki uyuyordu. Sanki ona "Anne!" diye seslense uyanacakmış gibi hissetti. Ona seslenmek yerine yanağına dokundu. Çoktan soğumuştu. Elbette gözlerini açmadı. "Gerçekten de ölmüşsün." Bunu söylediğinde o âna kadar olanlar gözünün önünden bir şerit gibi geçti.
Sayfa 132·Kitabı okudu
Reklam
İnsalar üzgünken de gülebiliyorlardı. Başkası için gülebilmek... Belki de bizi insan yapan şey buydu.
Sayfa 119·Kitabı okudu
Zaman sınırlıdır. Her şeyin bir sonu vardır. İnsan hayatı kısadır.
Sayfa 116·Kitabı okudu
Herkes ölümü tadacaktı. Kader ağlarını örmüştü.
Sayfa 109·Kitabı okudu
"savaşmayı ve sevmeyi sürdür, sürdürmeyi sürdür."
Reklam