Eğitim böyle; anne sütü gibidir. Sana bir fincandan daha az süt içirir; altmış yaşındayken tırnağındır, dişlerindir o senin. Ashab-ı kiram bu eğitimi aldıkları için 23 senede cihana meydan okuyan bir nesil oldular.
Üç aylık bir çocuğun açlıktan bağırıp feryat ettiğini, benzinin solduğunu düşünün. Bir insanın da o çocuğa acıdığını ve götürüp büyük bir fırının önünde "beğen yavrum, bütün ekmekler senin" dediğini düşünün. İşkenceden başka bir şey değil. Bugün ashab-ı kiramla aramızdaki kıyaslama yapıldığında ortaya çıkan facia budur. Onlar acıkınca, o anda Resûlullah'tan ihtiyaçları olan şeyi aldılar.