Ölümle mi atıyorum imzamı? Hayır, ölümle bile değil. Benim gibi yaşayan bir insan ölmez; Biter, solar, bitkisel hayata girer. Bulunduğunuz yer varlığını sizsiz de sürdürür, geçtiğiniz sokak görülmez olduğunuz halde yaşar, yaşadığınız ev, siz olmayan sizi barındırır. Hepsi budur ve biz buna hiçlik deriz, ama bu hiçlik trajedyasını bile oynayamaz, alkışlayamayız, çünkü gerçekten hiç olduğuna bile emin olamayız; biz ki hem hayatın, hem de gerçeğin içinde biten otlarız, biz ki camların hem içine hem dışına biriken tozlarız.
Hayatımda kıyıda köşede kalmış ne kadar acı varsa hepsi günlük hayatın hiç bitmeyen,beklenmedik fırsatlarından yararlanarak sırtlarına geçirdiği neşe kisvesinden,her türlü duygudan arınarak gözlerimin önünde soyunuyor.