Dorian onu o uçurumda neyin beklediğini görmüştü. Tepeden tırnağa ürperiyor, gözünde canlandırdığı manzarayı zihninden atmak ve gözlerini yuvarlarının içine sokmak istercesine nemli elleriyle gözkapaklarına bastırıyordu. Ama nafileydi. Beynin her zaman kendi kendini besleyecek besini vardı..
Her mükemmel varlığın ardında da mutlaka bir trajedi vardı. Sanki en sıradan çiçeğin açması için bile dünyanın şiddetli doğum sancıları çekmesi gerekiyordu..