İnsanın hayatta kalma sebebi herkese göre değişir. Kimi mutlu bir aile kurmak için yaşar kimi istediği mesleği eline almak için yaşar. Kimileri hayatının aşkını bulmak için yaşar kimileri de hayallerini gerçekleştirmek için... Ama bu kişilerin bir ortak noktası yok muydu? Günün sonunda herkes üzülmez miydi?
Mutlu biri acıyı tattığında ne hissederdi ki? Kalbi mi kırılır sanıyordunuz siz? Gözyaşı döktüğünde gerçekten üzüldüğünü mü sanıyordunuz? Yoktu öyle bir şey. Gözyaşı dökmesi demek üzüldüğü anlamına gelmez. Bencildi bu kişiler bir kere. Sonuçta gözyaşı döktükleri zaman onları teselli edecek birileri vardı her zaman. Zaten mutluluklarının temel sebebi de buydu.Bencildi onlar. Sevildikleri halde utanmadan naz yapabilecek kadar bencillerdi. Hiç sevgiyi tatmamış gibi birinin onu sevmesini isteyecek kadar kötülerdi. Yetinmezlerdi bununla da. Dahasını isterlerdi. Mutlu olmak için tüm sevgiyi onlar isterlerdi. Bize ne kalırdı ki geriye...?
"Solan çiçekleri yeniden canlandırmak için onu kökünden koparmak gerek. Bende yeniden canlanabilmek için her şeyi baştan yazmaya karar verdim."
(Çalınma ihtimaline karşılık şikayetçi olurum bilgilerinize...)
Alıntı.com kitappad/nilayakbas
kitap: GÜNCE {gerçek ailem}