“Belki öyle çok acı duyuyorum ki duyduğumun farkına varamıyorum. Ama öyle olduğu kanısında değilim. Eğer yükü benim hatırım için taşımak istiyorsan, benim taşıdığımdan fazlasını taşıma. Ben acıları tümüyle duyamam. İçimde bir noktaya kadar iner, sonra orada durur. Dokunulmamış bir nokta var olduğu sürece, hiçbir şey gerçek anlamda acı sayılamaz. Bu hale gelmene gerek yok.”
“Ne istiyorsun sen? Kusursuzluk mu?”
“Ya da hiçbir şey. Bu yüzden de ‘hiçbir şey’i seçiyorum.”
“Mantığa uymuyor ama.”
“İnsanoğlunun kendine sahip olma izni verebileceği tek arzuyu alıyorum, o kadar. Özgürlük, Alvah, özgürlük.”
“Sen buna özgürlük mü diyorsun?”
“Hiçbir şey istememek. Hiçbir şey beklememek. Hiçbir şeye bağımlı olmamak.”