Sevgi ancak iki insan birbirlerine varlıklarının özünden bağlanır, her biri kendini varlığının özünden tutarsa gerçekleşir. İnsan gerçeğinin de canlılığının da sevgisinin de temeli de işte bu “özden tanıma” deneyimidir.
Eğer birini seviyorsam herkesi seviyorumdur; dünyayı, yaşamayı seviyorumdur. Eğer birine “Seni seviyorum” diyebiliyorsam, “Sende herkesi seviyorum, seninle tüm dünyayı seviyorum, sende aynı zamanda kendimi de seviyorum” da diyebilmeliyim.
Saygı ancak özgürlüğün temelleri üzerine var olabilir. Şu eski Fransız şarkısının dediği gibi; l'amour est l'enfant de la libert, “sevgi özgürlüğün çocuğudur.” O, asla zorbalığın çocuğu olamaz.