Bulanık çıkmış fotoğraflar gibiydim. Görünümsüz.
Yalnızdım. Karışıktım.
Beni tanıyan kimseler yoktu.
Hiç yoktu.
İçime kapanıktım.
Büyük ağaçların altında
Havuzun kırık taşları arasında.
Bilmezdim mutluluk nedir.
Bilemezdim.
Alıp başımı gitmek isterdim.
İsterdim ama kalırdım.
Ve bilirdim.
Kimi insanlar sadece kalmayı bildiği için yorgundur.
Edip Cansever
Edip Cansever