Ne desem, nasıl başlasam bilmiyorum..
Sadece bir kez tökezlediğim bu hayat denen yolda
Heba olan ömrümden,
Yine de herşeye rağmen bir ışık umarken,
Bir bakıyorum, gecenin zifiri karanlığındayım halen..
Hızla harcanıp giden ömrümün ağrısını çekiyorum,
Tüm acı ve imtihanıma istinaden..
Canım yanıyor inan..!!
Diyecek çokta bir şey yok aslında.
Her zaman ki gibiyim işte;
İyi değilim...
Biraz kırgın, biraz bitkin, çokta hüzünlüyüm bu aralar..
Gökyüzünde süzülüp giden kuşa,
Kapının önündeki kaldırım taşına bile kırgınım...
Geçmez biliyorum.
Ben düşmedim, bir yerimi kesmedim, kolum kırılmadı.
Ben kötü bir hastalığa yakalanmadım, korkunç bir rüyadan uyanmadım.
Bendeki yara değil, kesik, kırık, korku..
Öyle bir şey değil,
Bendeki sürekli boşluktan düşüyormuşum hissi,
Devamlı koşuyor ama bir yere varamıyormuşum gibi.
Bu geçmez!
Şimdi gözyaşlarımla ördüğüm satırlar bırakıyorum buraya..
Çocukça acılar değil; büyük bir çocuk acısı bırakıyorum..
Hisset, hisset olur mu..?
İyi değilim, canım yanıyor