Vaktiyle deli gibi inandıklarım oldu, bütün
kalbimle güvendiklerim.
Tek bir kelimesine tüm dünyayı hiç
sorgulamadan karşıma alabileceğim insanlar
oldu.
Kendime öyle çok zararlar verdim ki.
Aslında en büyük pişmanlıklarım da bu yüzden.
Çünkü en büyük hayallerim kocaman bir balon
gibi sönüp asla toparlayamayacağım hayal
kiriklarina dönüştü.
Oyle dağıldı ki yüreğim, yeniden derleyip
toplamam yıllar sürdü.
Şimdi bakıyorum da geçmişe; en çok ben
savaşmişım, ben direnmişim.
Tek yara alan, tek kaybeden yine ben olmuşum.
Meğer ne yaşadıysam bir şizofren gibi kendi
kendime yaşamışım hepsini.
Her şeyi kendi kafamda büyütüp kendi
yüreğimde katlanmışım.
Geçmiş bana çok şey öğretti.
Artık herkese hak ettiği gibi davranıyorum ve hiç
kimsenin zaafımdan faydalanmasına izinvermiyorum.
Bu sevgide ticaret değil, kendi kul hakkıma
girmemeyi öğrendim yalniızca.
Herkes layık olduğu hayatı yaşamalı.
Çünkü aksi
taktirde ne yaparsan yap olmuyor, hiçbir şekilde