Yaşayan bir fikir asla ölümlü bir insanla birlikte yaşayıp onunla birlikte yok olup gitmez; kendine bir yer, bir dünya ve özgürlük ister. Bu nedenle de düşünen herkes için hayatının fikrinin şişmiş parmaktaki kıymık gibi, ana rahmindeki çocuk gibi, kabuğundaki meyve gibi, içeriden dışarıya taşacağı bir an gelir.
– Neden hiç mutlu değilsin zeze?
+ Neden mutlu olmalıyım?
– Çünkü dünyaya bir kere geliyoruz.
+ İyi ki bir defa geliyoruz portuga.
– Neden?
+ İkinci bir hayatı kaldıramazdım.
• Şeker Portakalı