Bütün yaşlarımı yanlış yaşamış gibiyim.
Sanki biri defteri açıp, baştan sona yanlış sayfaları okumuş.
Benim adımın yazılı olduğu yer hep eksik kalmış.
Bir cümle yarım, bir kelime silik…
Kuralına göre yaşamadım, çünkü o kuralları kim koydu bilmiyordum.
Belki de bile isteye görmezden geldim.
Birilerinin doğrusu, bana yanlış gibi geliyordu.
Ben hep kenarlardan yürüdüm, hep çizgi dışı oldum.
Oyun oynanıyordu ama ben hangi oyunda olduğumu
hiç anlayamadım.
Mutluluk mu?
Bilmiyorum…
Bazen sabah perdeden süzülen ışık gibi geçip gidiyor yanımdan.
Bazen de gecenin sessizliğinde içimi ürperten o boşluk…
Belki mutluluğu hiç sahiplenmedim,
belki o da beni hiç istemedi.
Ama işte buradayım.
Ne kuralına göre, ne de büsbütün başıboş.
Sadece… Yaşanmış gibi, yaşanmamış gibi…
Bir yerde duruyorum.
Ve soruyorum kendime
Acaba başka türlü olsaydı, ben yine ben olur muydum?