Hasibe
@_sadeceokur
197 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Gazze’deki yıkıntıların arasında bir kitapçı ve önünde kitap okuyan Nebil. Onun fotoğrafını çekmek isteyen Julien’i yanına çağırıyor ve ona bir kitap hediye ediyor. Beğenirse tekrar gelmesini istiyor. Julien her gelişinde Nebil’in hayat hikâyesini dinliyor; biz de bu hikâyeyi okuyoruz.
Yazım dili alışkın olmadığım bir tarzdaydı; şimdiki zaman kipiyle yazılmış.
“Seni yanına oturmaya davet ediyor. Kitabını ağır ağır kapatıyor, sana bir bardak çay uzatıyor.”
Örneğin bu şekilde.
Kitapla ilgili söylemek istediğim birkaç husus var; okumak isteyip istemediğinize kendiniz karar verirsiniz. Yazar bir İslam araştırmacısı ve on beş yaşından beri dinler arası diyalog içinde. Diyalogcu kimliğini metne oldukça fazla yansıtmış. En basit örneğiyle, ana karakter Nebil’in annesi Müslüman, babası Hıristiyan. Bu iki dini harmanlayarak kendi inancını oluşturduğunu söylüyor ama bir yandan da Hıristiyan olduğunu ifade ediyor. Kaldıkları kampta rahibelerin yönettiği bir okul, misyonerlerin gidip geldiği bir kilise ve imamı olan bir mescit var.
Gazze’de yaşanan dramlar çok sakin bir dille anlatılmış; fakat bu sakinlik insanın içine işliyor.
Onlar artık sürgündüler, kendi hayatlarının dışına atılmışlardı, yalnızca hayatta kalmak, ölümü uzaklaştırmak dışında bir amaçları olmadan dolaşmaya mahkum edilmişlerdi.
Sehl b. Ata’nın dediği gibi; “Hiçbir mahzun gönül yok ki sure-i Yusuf’u işitip de rahatlamış olmasın.
“
*
Selamünaleyküm. Yazar, modernizmin ortaya çıkardığı şüphelere kısa ve öz cevaplar vermiş. Kitap hacim olarak küçük olsa da açıklamalar bana göre oldukça anlaşılır ve yeterliydi. Yedi kaide ve on altı uyarıdan oluşuyor. Temel düzeyde de olsa bir altyapı istiyor. Ben severek okudum, ilgilisine tavsiye edebilirim.
