Bazen şehir susar, ama yürek konuşmaya devam eder. Her sokak lambasının altında bir anı, her gölge arasında bir sessizlik gizlidir. Yürürsün, kimseye bir şey demeden… Çünkü kelimeler artık taşıyamaz içindekini. Adımların yankılanır taş sokaklarda — sanki geçmişle bugün arasında gidip gelen bir ritim gibi.
Yağmur biraz daha hızlanır, ama sen durmazsın. Çünkü bu yürüyüş, bir kaçış değil; bir kabul ediştir . Karanlığın içinde kaybolmak değil, kendini yeniden bulmaktır. Her adımda biraz daha hatırlarsın: Kimdin, kim oldun, kim olmak istiyorsun...
Binaların duvarları seni izler; kimisi yıllardır oradadır, tıpkı senin gibi bekler. Ve belki bir yerlerde, bir pencereden hâlâ ışık sızar — umut gibi, gecenin koynunda küçük bir kalp atışı gibi.
Belki de aşk budur… Gidip gitmemek arasında kalmak. Karanlıkla ışık arasında yürümek. Ve sonunda, kiminle olursa olsun, kendine varmak.
🌧️ “Bazı yollar sessizdir ama en çok şeyi o yollar anlatır.”