Şermin Erkal
@_ser
30 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Mektup: “Şimdi O Söylesin”
Bu gece yine sustum…
Kelimelerim dağıldı, cümlelerim eksildi,
Yüreğimse hâlâ aynı yerinde…
Sana dokunamamanın ağırlığıyla,
Bir kez daha sordum kendime:
Nedir acı?..
Onu hâlâ sevmek mi?..
Yoksa onsuz geçecek yılları yaşamak mı?..
Nedir acı?..
Yüreğinden nasıl söküp atacağını bilememek mi?..
Yoksa sen çoktan unuturken,
Ben hâlâ seni hatırlamak mı?..
Nedir acı?..
Her şeye rağmen “belki bir gün” diyerek beklemek mi?..
Yoksa o günün hiç gelmeyeceğini bile bile umut etmek mi?..
Nedir acı?..
Sana yazamadığım onlarca mektubu içimde biriktirmek mi?..
Yoksa senin,
O mektuplardan hiçbirini beklememiş olman mı?..
Şimdi söyle bakalım...
Nedir acı?..
Ben mi hâlâ seni severek yanıyorum,
Yoksa sen çoktan sönmüş bir yangının küllerinde mi yürüyorsun?..
Reklam
"Seni tanıdığım gün hissettim aşkı...
Ve o gün öğrendim yüreğimin değerini."
...ÖLÜM MELEĞİM...
“Hiç... ölüm melekleri âşık olur mu?
Yahut bir fânî celladına?”
dedi kadın.
Usulca fısıldadı ölüm meleği:
“Oluyor...
Öyle bir an geliyor ki,
Gülüşler bile bedel oluyor bir ömrü yitirmeye.
Aşk diye bildiğin,
Tutsaklıktan özgürlüğe kanat çırpar iken,
Yorulup bir ağaca konmak gibi bir şey mi?”
dedi kadın.
Yine fısıldadı ölüm meleğim:
“Ölüm de getirsem,
Maşûkunum ben senin.
Seninle özgürlük, tutsaklıksa yüreğinde...
Bırak öyle kalayım.
Tutsaklık özgürlükse,
Sensizlikse...
Bırak, benim olan canını
💔 Sen Sevmiyorsun
Bir sevgiyi gömdüm bu odada,
duvarlar bile susmayı öğrendi.
Zaman geçmiyor,
yalnızlık kokuyor artık her şey…
— Sen sevmiyorsun...
— Seviyorum sandın mı?
— Oysa ben, sana inandım.
Her sessizliğinde bir parçam daha sönüyor,
her gidişinde biraz daha ben eksiliyorum...
— Belki ben de sevmeyi unuttum.
— Hayır...
Sen sadece beni unuttun...
Ve ben, seninle birlikte kendimi söndürdüm.
Sustu adam.
Sözleri, odanın içinde asılı kaldı bir süre.
Kapı kapanırken, rüzgâr perdenin ucunu savurdu.
Kadın, elindeki fincana baktı;
buhar çoktan çekilmişti,
koku da gitmişti kahveden.
Bir damla düştü sessizce —
belki gözyaşı, belki hatıraydı.
Ve gece,
adamın adımlarıyla uzaklaştı sokaktan...
Şermin Erkal...
Ve sen —
bitti sandığın her duyguda,
yeniden başlıyorsun ona yanmaya.
Ve o...
sensiz ölüyor bir yerlerde,
ve sen hâlâ onu yaşatıyorsun.
Şermin Erkal...
Yarım kalanların kitabı...
Belki başka bir ömürde,
Aynı satırda buluşuruz yeniden...
Ama bu öykü burada biter sevgilim —
Ben seni,
Kalbimin son sayfasına gömdüm.
Yürek bu, atar durur...
Senin sevginle son bulur.
Şermin Erkal....
Reklam