"Bazen kendimi anlayamaz oluyorum" diye açıldım dürüstçe.
"Belki de kendimi gözden kaybediyorum demeliyim. Bu yaşamda kendim olduğumu, asıl ben olarak yaşadığım hissini duymuyorum. Yalnızca bir gölge olduğumu düşündüğüm zamanlar oluyor. Böyle hissetmek beni rahatsız ediyor çünkü kendimin bir taslak biçimine bürünmüş, becerikli bir şekilde kendimi oynuyormuşum gibi geliyor bana."
Yüreğimin derinliklerin de biri kapıya vuruyordu. Acelesi var gibi, sert bir şekilde, art arda. O ses, bomboş odada güçlü ve yüksek bir şekilde yankılandı. Yüreğim ağzıma geldi.
Bu dünyada yüreğin de sırrı olmayan tek bir kişinin bile olmadığını düşünüyorum.
Bu, insanların bu dünyada yaşamaya devam etmeleri için gerekli bir şeydir.