Geçmiş yok sayılabilirdi belki; pişmanlıkla, inkarla, unutarak yapabilirdi insan bunu. Fakat gelecek kaçınılmazdı. İçinde felaket şekillerde ortaya saçılacak arzuları, kötülüğünün gölgesini gerçeğe dönüştürecek arzuları vardı.
İnsanın kendi kendini suçlamasının keyif veren bir yanı vardır. Kendi kendimizi suçladığımız zaman başka birinin bizi suçlamaya hakkı kalmadığını düşünürüz. İnsanın ruhunu suçluluk duygusundan arındıran şey itiraf etme eyleminin kendisidir; günah çıkartan rahip değil.
Müstehaktır diye insaftan vaz geçilmez
Zorda kalınsa bile hayduttan dost seçilmez
Bulutlardan yağacak rahmet gecikse bile
Vebal akan çeşmesinden tek damla içilmez
Abdurrahim Karakoç