Ne kâğıt yeter ne kalem,
Mesut sanmam için kendimi.
Bunların hepsi... hepsi fasa fiso.
Ne takayım, ne tekneyim.
Öyle bir yerde olmalıyım,
Öyle bir yerde olmalıyım ki,
Ne karpuz kabuğu gibi,
Ne ışık, ne sis, ne buğu gibi...
İnsan gibi.
Ama gene de,
Gene de güzel günler geçirebilirim; Geçirebilirim bu mavilikte,
Suda yüzen karpuz kabuğundan farksız, Ağacın gökyüzüne vuran aksinden,
Her sabah erikleri saran buğudan, Buğudan, sisten, ışıktan, kokudan...