Yaşamımızdaki en hüzünlü sonbahar!Yere düşen solgun yapraklar benim yüreğimden kopuyorlar sanki.Her şeyin ilacı zaman değil!Unutulmayan/unutulmayacak acıların ilacı yok.Ama taşlar,yavaş yavaş yerine oturmakta…Kaldığımız yerden eski düzenimizi sürdürmekten başka bir şey gelmiyor elimizden.
Depremlerin en şiddetlisini,annesiyle babasının boşanmasını tatmış hiç kimse yara almadan,aldığı yaranın izlerini üzerinde taşımadan,hiçbir şey olmamış gibi sürdüremez yaşamını.