yasomin
@_yasomin_
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitabı elime aldığımda bir polisiye okuyacağımı düşünmüştüm. Ancak sayfalar ilerledikçe bunun klasik bir polisiye olmadığını fark ettim. Bu durum bende bir hayal kırıklığı yaratmadı, aksine hikâyenin farklı yönleri beni daha çok etkiledi.
Günay Gafur, güçlü kalemiyle günümüzün gerçeklerini kurguya ustalıkla harmanlamış. Okurken sadece olayları takip etmiyor, aynı zamanda yaşadığımız dünyayı da sorguluyorsunuz. Her gün yeni bir felaket haberiyle karşılaştığımız, kötülüklerin ve belirsizliklerin arttığı bir dönemde yaşıyoruz. İnsan bazen tüm bunları düşünmekten yoruluyor ve ister istemez “Çocuklarımıza nasıl bir gelecek bırakıyoruz?” sorusunu kendine soruyor.
Yazar, tam da bu noktada okuru düşündürmeyi başarıyor. Toplumsal sorunları, insan ilişkilerini ve günümüzün karmaşık yapısını etkileyici bir şekilde ele almış. Akıcı anlatımı ve gerçekçi yaklaşımı sayesinde kitap boyunca ilgim hiç azalmadı. Hem düşündüren hem de etkileyen bir okuma deneyimi arayanlara gönül rahatlığıyla tavsiye edebileceğim bir eser oldu.
Reklam
Sakın Yalan Söyleme benim için son sayfasına kadar temposunu düşürmeyen, gerilimi her bölümde biraz daha artıran kitaplardan biri oldu. Okurken sürekli “şimdi her şey ortaya çıktı” dediğim anda yeni bir detay çıkıyor ve tüm dengeler yeniden değişiyor. Özellikle karakterlerin bu kadar özenli yazılması hikâyeyi çok daha etkileyici hâle getirmiş. Her karakterin sakladığı bir şey varmış hissi, kitabın atmosferini daha da karanlık ve tedirgin edici yapıyor.
Kitap boyunca gerilimi gerçekten iliklerime kadar hissettim. Olaylar ilerledikçe insan kimseye tam anlamıyla güvenemiyor ve bu da kitabı daha sürükleyici hâle getiriyor. Sayfalar ilerledikçe merak duygusu sürekli büyüyor. Tam her şeyi çözdüğümü düşündüğüm anda yazar yeni bir ters köşe yapmayı başarıyor.
Final kısmı ise kesinlikle kitabın en güçlü yanlarından biri. Uzun süre tahmin yürütmeme rağmen sonunu asla böyle beklemiyordum. Tüm parçaların bir anda yerine oturması hem şaşırtıcı hem de etkileyiciydi. Gerilim ve gizem sevenler için akıcı, sürükleyici ve zekice kurgulanmış bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Bu kitabı okurken en çok hissettiğim şey, gerilimin sayfaların arasından çıkıp odaya yayılmasıydı. Özellikle gece okurken bazı bölümlerde istemsizce etrafıma baktım desem abartmış olmam. Yazar, korkuyu sadece olaylarla değil, karakterlerin iç dünyasıyla da hissettirmeyi başarıyor. Bu yüzden kitap sadece bir gerilim hikâyesi gibi ilerlemiyor; aynı zamanda insanların geçmişlerinde taşıdığı yaraları da gözler önüne seriyor.
Kitapta yine karşımıza terk edilme korkusu ve sevgisiz büyüyen çocukların ruhunda açılan yaralar çıkıyor. Karakterlerin davranışlarının altında hep biraz eksiklik, biraz yalnızlık hissediliyor. Bu da hikâyeyi daha gerçek ve etkileyici hale getiriyor. Özellikle bazı anlarda karakterlere kızmak yerine neden böyle davrandıklarını anlamaya başlıyoruz.
Gerilim dolu bir adada geçen olaylar kitabın atmosferini daha da güçlü yapmış. Ada hissi insana sürekli bir sıkışmışlık veriyor; sanki kaçacak yer yokmuş gibi. Bir de bunun merkezinde yazamayan bir yazarın olması hikâyeye ayrı bir gizem katıyor. Hem karakterin kendi iç çatışmasını hem de adada yaşanan tuhaf olayları merak ederek okumaya devam ediyorsunuz. Her bölümde “acaba şimdi ne olacak?” hissi hiç kaybolmuyor.
Kitabın en sevdiğim yanı ise korkunun sadece karanlık olaylardan oluşmamasıydı. Asıl korku, insanların geçmişlerinden ve yalnızlıklarından geliyor gibiydi. Bu yüzden kitap bittikten sonra bile bazı sahneler aklımda kalmaya devam etti. Gerilim ve psikolojik derinliği bir arada sevenler için etkileyici bir okuma olduğunu düşünüyorum.
Bazı kitaplar yalnızca bir hikâye anlatmaz; nesiller boyunca taşınan suskunlukları, yarım kalmış cümleleri ve insanın içinden hiç eksilmeyen o kırılgan korkuları da sayfalarına işler. Bu eser de tam olarak bunu yapıyor. Üç kuşağın birbirine görünmez bağlarla tutunduğu yaşamlarını anlatırken, aslında okura insan ruhunun en derin yaralarından birini gösteriyor: terk edilme korkusu. Karakterler kimi zaman sevilmek isterken uzaklaşıyor, kimi zaman kaybetmemek için kendilerinden vazgeçiyor. Böylece geçmişten bugüne taşınan duyguların, insanın kaderine nasıl sessizce yön verdiğini hissediyoruz.
Karakterlerin seçimlerinde, ilişkilerinde ve suskunluklarında hep bir eksiklik, tamamlanmamışlık hissi var. Ancak bu belirsizlik rahatsız etmekten çok hikâyeyi daha gerçek ve daha insani kılıyor. Çünkü hayat da çoğu zaman net cevaplardan değil, yarım kalan hislerden oluşuyor.
Kitap bittiğinde geriye yalnızca karakterlerin hikâyesi değil; aileden miras kalan korkuların, sevgilerin ve sessizliklerin yankısı kalıyor. Bu yönüyle eser, insan ruhunu anlamaya çalışan herkes için etkileyici ve derin bir okuma deneyimi sunuyor.
Kitabı öğrencilerimin elinde bolca gördüğüm ve öğrencilerim ne okuyor acaba diye merak ettiğim için okumaya başladım. Ve başlamaz olaydım öğrencilerim bu kitabı okuyor diyemiyorum zehirleniyorlarmış meğer diyebilirim. Bir kitap düşünün küfür olmayan tek sayfası yok. Benim 15-16 yaşındaki çocuklarım ne öğrendiler, nasıl etkilendiler bu kitaptan şimdi. Bolca küfür öğrenmişlerdir yazık gerçekten . Küfürün dile yerleşmesi normalleşti. Küfürlü konuşmak normalleşti. Kitabın ana karakteri doktor kızımız sanki sokak magandası sürekli küfürlü bir dil ve sürekli benzetmelerle bir şey anlatıyor sosyal medyada video editleme tarzında anlatıyor her şeyi. Tabi ki kitaba basitlik katmaktan başka bir şeye yaramıyor bu anlatım tarzı. Diğer ana karakterimiz asker oğlumuz kızımızdan daha beter. Ben artık dur diyorum gerçekten okuyamıyorum. Bana göre küfür normal değil bir kaç yerde olay örgüsüyle sunulsa bir şey diyecek değilim ama küfürsüz sayfa yok maalesef. Öğrencilerim bu kitapları okuduğu için gerçekten çok üzgünüm.
Reklam