"Herkes insanların kaşlarının olmasının nedeninin gözlere ter gelmemesi olduğunu düşünüyor, ama aslında başka insanlarla
iletişim kurmak için varlar onlar.
"Bir insandan nefret ettiğimizde onda kendi içimizde gömülü bir şeyden nefret ederiz," dedim, dolap kapaklarını açık bıraktığımdan yakındığında. "Bizim içimizde olmayan bir şey bizi rahatsız etmez." "Ben dolap kapaklarını hep kapatırım," dedi Epsilon. ''Ama kalbinin kapısı sonuna kadar açık duruyor," dedim. "Evet, aslında bunda haklısın," dedi Epsilon.
Şimdi de sanırım kendimi bir birey olarak düşünmeyi aşmam ve bütünlükle özdeşleştirmem gerekiyor; ama yapamıyorum bir türlü, bütünlüğün bundan daha fazla dışında olmam imkansız. Ama belki de çok geç değildir, bakkala giderken yolda birinin benim farkıma varabileceğini düşünüyorum. Ama böyle bir şey olursa ne yapacağım, büyük olasılıkla hiçbir şey, ve böylece onları hayal kırıklığına uğratırım belki. Durup dururken, ortalıkta hiçbir şey yokken insanların bir şeylerden etkilendiklerini hiç duymadım ve ben insanları hayal kırıklığına uğratmaktan hoşlanmam.