Ece
@a_ecekaya
6 Eylül
2 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Belki de unutkanlık, kar gibi her şeyi örtüp susturmalıydı. Ama onlar artık benim bir parçamdı. Benim manzaramdı.
Sayfa 244
Sırça fanusun içinde ölü bir bebek gibi tıkılıp kalan insan için dünyanın kendisi kötü bir rüyadır.
Sayfa 244
Sessizlik, yaşamımın çakıllarını, kabuklarını ve tüm darmadağın yıkıntısını çırılçıplak, ortaya sererek çekiliyordu. Sonra, gerçekle hayalin sınırında, birden toparlandı ve kocaman bir dalga gibi beni uykuya sürükledi.
Sayfa 176
Sessizlik bunaltıyordu beni. Sessizliğin sessizliği değildi bu. Benim sessizliğimdi.
Sayfa 23
Reklam