Kara Haber hikayesini Abdülhak Hamit Tarhan yazmalıydı, âşık olduğu kadının kulağında kusur var diye ondan saniyesinde soğuyan adamın hikayesini de deccal.
Mesela Abdülhak Hamit. Onun Makber'ini okurken titremeyen bir yürek var mıydı o vakitler acaba?
Derler ki: "Unut o âşinâyı,
Gitti tutarak rehli bekayı... "
Sığsın mı hayale bu hakikat? ..
Görsün mü gözüm bu mâcerâyı? ..
Süratle nasıl değişti hâlim?.
Almaz bunu, havsalam, hayalim.
Bir şey görürüm, mezâra benzer,
Baktıkça alır, o yâra benzer
Abdülhak Hamit Tarhan
Nâ-kâfiŞiir
Nasıl şerheyleyim ben derdimi, îcâd nâ-kâfi,
Dua nâkıs, tazarru bî-eser, feryâd nâ-kâfi! Melekler, burclar ger kılsalar imdâd, nâ-kâfi, Gamım levh-i semâya eylesem inşâd, nâ-kâfi!
Güler mi mâteme dünyada hiç bir sahib-i insâf? Felâket görmemişsin, derdimi eylersin istihfâf. Felâket olsa lâyıktır, bu halka sendeki evsâf, Kifâyet gösterip ey eyleyen îrâd, nâ-kâfi.
Acep hûn-ı dil-i mecrûhumu sen mey mi zannettin?
Sadâ-yı makberi bir na'ra-ı heyhey mi zannettin Veyahut kendini âlemde sen, bir şey mi zannettin?
Bugün ben yazdım, elbette yazar ahfâd, nâ-kâfi.
Evet, tarz-ı kadîm-i şi'ri bozduk, herc ü merc ettik, Nedir şi'r-i hakîki safha-1 irfâna dercettik.
Bu yolda nakd-i vakti cem'-i kuvvet birle harcettik,
Bize gelmişti zirâ meslek-i ecdâd, nâ-kâfi.
Ne dersen de, eminim ben bu yolda sermediyyetten,
Ölür, lâkin cihânda kimse mahvolmaz hamiyyetten,
Gelen imdâd kâfidir bana irfân-ı milletten,
Ne rütbe ola da tab'ımda isti'dâd nâ-kâfi.
NAZİRE-İ HASBİHÂL
Garîb-ter görünür hâl ü şânın ey bülbül,
Garîb gelmese bilsek lisânın ey bülbül.
Namaz vakti gelir fikr-i şâirâne için,
Alessabâh ne hoşdur ezânın ey bülbül.
Vatan muhabbetine bir nişânedir ulvî,
Zalâm içinde olan âşiyânın ey bülbül.
Yazıldı safha-ı nazma hezâr kıssa-ı aşk,
Nümûne gülle senin dâstânın ey bülbül.
Nazîreler ne kadar olsa âşıkāne dahi,
Olur mu aynı sizin mâcerânın ey bülbül?
Duyuldu nevhaların, fecr subh oldu.
Kadîmdir o kadar hânedânın ey bülbül?
Bugünkü tarz-ı edebden olur gibi dem-zen, Nevindir yine tarz-ı beyânın ey bülbül.
Bütün o güftelerin nâşinidedir her dem,
Olur semâ'ina vâsıl cihânın ey bülbül.
Kasaidin okunur levha-1 tabiatte,
Garib şairi geldin² Hudâ'nın ey bülbül.
Sen olduğun gibi meftûn-ı hande-i Kudret,
Senin de biz olalım âşıkānın ey bülbül.
Teessür etmededir ehl-i dil makālinden,
Gerektir olmalı bir dilsitânın ey bülbül.
Sükût içinde bütün kâinât, sen bir kuş,
Gönül hevâsını söyler figānın ey bülbül.