Bir gün bir talebe, İmam Gazali’ye gelir ve sorar:
“Efendim, iyi bir insan olmak istiyorum. İnsanlar arasında nasıl yaşamalıyım?”
Gazali, talebesine hemen cevap vermez.
Onu mutfağa götürür.
Bir kap su getirir ve içine bir avuç tuz atar.
“İç bakalım” der.
Talebe suyu içer ve yüzünü buruşturur: “Çok acı!”
Gazali bu kez aynı miktarda tuzu alır…
Büyük bir göle atar.
Sonra talebesine der ki: “Şimdi bu sudan iç.”
Talebe içer ve der ki: “Hiç acı değil.”
Gazali gülümser ve şöyle der:
“Hayatın acıları tuz gibidir…
Aynı kalır, değişmez.
Ama senin kalbinin genişliği, onun tadını belirler.”
Hikâyenin Mesajı şudur:
Acılar değişmez, insanın bakışı değişir. Gönlünü büyüten insan, dertleri küçültür. Dar kalp, küçük şeyleri bile büyütür.
Alıntı