Meftun, Açlık Oyunları'ı inceledi.
22 May 22:39 · Kitabı okudu · 7/10 puan

Daha filminin çekileceğini bilmeden okumaya başlamıştım ve karakterleri surekli kafamda canlandırıyodum. 12. mıntıkanın insanlarının nasıl bu kadar fakir olduklarını anlamaya çalışıyodum hep ve 13. mıntıkanın nasıl yok olduğunu. Bence fantastik olmasına rağmen gerçekmiş hissi yaratan gayet güzel bir seri. 3 kitabı da tek solukta okudum. Üstelik diğer uyarlama filmlere nazaran filmleri de gayet başarılı bence. Önce kitapları okuyup sonra filmleri izlemenizi tavsiye ediyorum

Sara Acı, Test'i inceledi.
 22 May 21:16 · Kitabı okudu · 3 günde · Beğendi · 7/10 puan

Kitap fuarından %50 indirimle almıştım kendisini. Keşke serinin devamını da alsaydım diyorum şimdi... Kitabın konusuna gelirsek aslında diğer incelemelerde de sıkça belirtildiği gibi Açlık Oyunları'na bayağı bir benziyor. Savaş sonrası kolonilere ayrılmış bir devletin üniversite sınavını konu alıyor. Bu savaş sonrası ülkenin başına geçecek kişilerin seçilmesi için kolonilerdeki mezunları 4 etaptan oluşan bir teste tabi tutuyor. Baş karakterimiz Cia ise uzun zamandır mezunlarının teste katılmadığı bir koloniden geliyor.
Konudan kısaca bahsettiğime göre kitapla ilgili eleştirime geleyim. Öncelikle konu olarak çok özgün olduğunu söylemem tabiki fakat distopya seven, okuyan biri olarak bu tarz konuların sıkça tekrarlandığının farkındalığıyla başladım kitaba. Sıkılmadan, yazılı haftam olmasına rağmen 2 günde okuyup bitirdim. Devam kitabını almadığıma pişman oldum çünkü aklımdaki soru işaretlerinin tamamı diğer kitaba kaldı. Sevdiğim bir çok şey vardı tabiki ama sevmediğim veya daha farklı olmasını istediğim yerler de oldu.
Bu paragraf spoiler içerecektir uyarımı yaptıktan sonra, sevmediğim yerlere geleyim. Öncelikle babası bas bas kimseye güvenme dedikten bir gün sonra Cia'nın Tomas'a koşulsuz güvenip kameralardan ve babasının rüyalarından bahsetmesi... Hatta ben bile babasının öğüdünü daha ciddiye almış olacağım ki, Tomas'ın Cia'ya her an ihanet edebileceği düşüncesiyle çevirdim sayfaları. Cia karakterinin çok ilahi görüşlere sahip olması da dikkatten kaçmıyor tabiki. Daha yeni liseden mezun olmuş birinin testin ilk üç etabındaki uzman görüşlerinden tut bütün hileleri ve olabilecek her kötülüğü tahmin etmesi... Kızın tek hatası Will'e güvenmek oldu herhalde bütün kitap boyunca. Yazara soruyorum, ablacım abartmadın mı sence de? Cia karakterinin Allah'tan vahiy alıyormuşcasına her şeyi bilmesi çok can sıkıcıydı. Tomas'la aşkları da çok vasat başladı yani ne yalan söyleyeyim. Teste seçildikleri gün birbirlerini gördüler, araçta flörtleştiler, aşkları hemen filizlendi tabii, biz de öğreniyoruz ki meğer bunlar geçen seneden beri yanıklarmış birbirlerine, Tomas okulun yakışıklısı herkes tarafından beğenilen çocuğu Cia'dan başkasını gözü görmemiş bir sene boyunca... Ha aynen ondan ablası. Zorlama olmuş yani. Keşke diyorum etaplarda başlasaydı bu hoşlanma, orada yeşerseydi aşk ve o saçma "bir sene önce dans ettik baloda" mevzusu hiç olmasaydı. İlk üç etaptan çok az bahsedildi, olaylar arkamızdan atlı koşturuyormuş gibi işlendi. Etaplarda insanlar ölmeye başladı, tanıklar buna hiç tepki vermedi. Etap sonrası toplandıkları yemekhanede ilk defa biri öldükten sonra bile kimse korkup şaşırmadı çok olağanmış gibi devam ettiler. Bu kadar da olmaz be ablacım, bunlar 18 yaşındalar bu kadar korkusuz olmaları normal mi? Son olarak da Cia hakkında tek bildiğimiz küçük bir koloniden seçildiğiyken bir anda 4.etapta dışarıdan yardım yağmaya başladı Cia'ya. Kısaca hızlı işlendi önemli noktalar, olmayan tarafı bu kanımca.
İkinci kitabı alacağım yakında. Umarım hatalar telafi edilmiştir ve kafamdaki soru işaretlerini giderebilir.

Özge, Endgame: Çağrı'ı inceledi.
20 May 21:21 · Kitabı okudu · Puan vermedi

On iki oyuncu. Özel güçleri olmadan tamamen strateji ve zeka ile bir bulmacayı çözmeye çalışıyor. Kitap sizden bu oyunculardan biri olmanızı ve bulmacayı çözmenizi istiyor. Bulmacayı çözmek çok zor ama anlatımı çok basit ve zayıf. Fikri severek almıştım bu kitabı ama kurgu basite kaçmış. Fantastik kurguların yüz karası olabilir. Kütüphanenizde olmasının size hiçbir faydası yok. Açlık Oyunları ile kıyaslama gördüm incelemelerde ama alakası yok. Boşa zaman kaybı derim.

Corpus., Gazap ve Şafak'ı inceledi.
19 May 14:41 · Kitabı okudu · 12 günde · 1/10 puan

Binbir Gece Masalları “retelling”i olan Gazap ve Şafak kitabına geçmeden önce size bir 11 Gece Masalları anlatmak istiyorum. Kitapla alakalı, bir hayli kısa ve dramatik bir masal kendisi. Okuyucularına şimdiden teşekkürler. Kanalıma abone olmak için- Şey, bu burada denmiyordu tamam tamam. Bunlar hep kitabın yan etkileri.

Bir zamanlar, sıcak bir diyarda yaşayan genç bir kadın varmış. Çok sıcak bir diyarda, mesela Güneş’e ateş edilen bir yer gibi bir sıcakta falan. Bu genç kadın, bir gece çok sıkılıyormuş ve “okuyamama hâli / reading slump” tehlikesi ile karşı karşıyaymış. Bir hayli naif düşünerek olmayacak bir şeye aldanmış. Herkesin delice severek okuduğu, bir gecede bitirdiği, mükemmel bir kitap hayali: Gazap ve Şafak. Genç kadın kitabı zamanında yakın bir arkadaşına zorla aldırmışmışmış. İkinci kitabı da çıkmışken evet demiş kendine, hadi yapalım şunu dostum. Ve okumaya başlamış. Böylece tam 11 gece 12 gün sürecek çileli bir okuma serüvenine başlamış. Normalde su gibi akıp giden sayfalar, boğazına dolanıyor; heyecanla okumayı beklediği kitap onu sıkıntıdan sıkıntıya sokuyormuş. Bitmiyor ve bitmiyormuş. Bu adeta kitabın adı gibiymiş. Önce gazap ona eşlik ediyormuş. Bu uzun sürecin ardından şükürler olsun ki şafak geliyormuş. Son 68 sayfa kala verdiği çileli yolculuk üç güne yakın sürmüş. Kitabı eline almak istemiyor, okurken gözlerini devirmekten usanıyor ve yılıyormuş. Nihayet 12. Güne geçtiğinde Şafak görünmüş ve kâbus sona ermiş. Genç kadın, bir daha bilip bilmeden kitap okuma fikrinden Allah’a sığınarak kitabı satışa koymuş.

Evet, yoruma ne hacet diyeceğimiz masalın ardından uzun bir yorum için bilgisayarı kucağıma aldım. Eğer kitaba karşı söyleyecek çok sözüm yoksa telefondan kısa bir yorum hazırlar, ama taşacak bir baraj gibi hissediyorsam bilgisayarı açarım. Mesajı aldınız dostlar, hazırlanın.

Kitabın delice sevenlerine, orta halli sevenlerine ve daha bilumum sevene lafım yok. Önce bu konuda anlaşalım. Genelde insanlar kitaplara yaptığım yorumları şahsına yönelikmiş gibi algılıyor ve sonunda hikayelerden isimsiz atıflar, engeller, tatsız videolar falan çıkıyor ortaya. Gerek yok arkadaşlar. Hepimizin zevkleri farklı.

Bu kısmın ardından başlıyorum. Ama nereden başlasam?

Öncelikle yazarın dilini hiç sevmedim. Doğu kültürünün ne olduğunu biliyor mu bilmem ama eski zamanlarda geçen bir kitap yazıyor ve dili en yumuşak ifadeyle laubali ve güncel dersem beni anlarsınız sanırım. Hikayenin geçtiği zamanın belirsizliği de hep beni bir irite eder. Yahu ben gerçekçi bir dönemi anlatmanı beklemiyorum zaten canparem, sen anlattığın zamanı bil de biz sürekli geçen detaylara bakıp ne diyor ya hu bu insan, güzel insan, tatlı insan diye düşünmeyelim. Mesela size birkaç örnekle ne demek istediğimi söyleyeyim. Horasan’da, eski zamanlarda geçen bir öykü söz konusu. Mumlarla aydınlanıyor, ata biniyor, parşömen kağıtlar kullanıyorlar. Ama “Ah tanrım, kes şunu. / Lanet olsun, cevap ver bana. / Tanrım, sen yardım et. / Hera aşkına! / Tanrılar aşkına/ Bana bir dizi küfür savurup şöyle dedi/” şeklinde replikler görüyoruz. HALİFE olan bir hükümdar söz konusu. HALİFE. Bakın, bu kısma dikkat edin; ADAM HALİFE. Seçimle başa gelmemesini geçtim, adamın dinle alakalı hiçbir şeyi yok. Bu kısımda diyorum, ya çevirmenin tarih bilgisi sıkıntıdaydı ya yazarın. Çünkü arkadaşlar birisi halife kelimesini çok fena yanlış yerde kullanmış. Benim bildiğim halifelik, İslamiyetten sonra başlayan bir yönetim şekli. Kendileri seçimle başa gelir ve şey, bu kısma dikkat edelim: Müslüman olurlar falan. Tabii tarihi savunmuyorum, olması gereken ile olan her daim aynı değil ama sonuçta yozlaşmanın çoğalmasını bırakın Hera vs. diye Tanrılar söz konusu. Yani zaman dilimi??? Halife adını kullanmasa ve kral dese, yönetici dese, ne bileyim başka bir şey dese takılmayacağım da halife deyince beynimde yüzlerce soru işareti oluşmadı diyemem. Neyse, demek istediğim yazarın, yazarlık yönünü sevmedim. Replikler olsun, kurgu olsun, betimlemeler olsun, karakterler olsun…. Ne gelirse aklınıza işte.

Kısaca konudan bahsetmem gerekirse Şazi, biricik kankisi öldürülünce intikam yemini eden bir kızımız. Hükümdarlar Hükümdarı Halid’in her gece biriyle evlenip gelinler sabahı göremeden öldürülmesinin 75. Gününde falanız. Ve kankisi ölen Şazi, saraya girmeye karar veriyor. Tek bir amaçla: Halid’i öldürmek!

Dırırım, dırırım, dırırırımmmmmmm.

Burada müsaadenizle size Şazi’yi anlatmak istiyorum. Bakalım aklınıza kim gelecek?

Selam ben Şazi. (Şu selam mevzusu beni yerlere yatırırdı da enerjim yok. Arkadaşlar sanıyorsunuz ki Halid bad boy. Hello diyen yavuklusuna Hi bile demez. Ama diyor. O bir JB değil, bunu bilin)
16 yaşındayım.
Mü – kem – mel – im.
Harika, demiş miydim?
Çok zeki ve cesurum. (Kitabın içinde yüz kez falan yazar bunu kafamıza kakıyor. O çok cesur, çok etkileyici, harika, güzel, çok güzel, acayip güzel, öyle böyle mükemmel değil. Bir gören pişman bir okuyan kdkkkkgf) Neyse.
Okçuyum. Acayip fena. KOCA HORASAN komutanını ve halifesini ok atarken yenebilecek kadar iyi bir okçuyum. Uzun siyah saçlarım var. Aşk üçgeni içinde yaşıyorum. (Bu kısım da şöyle: 4 yıldır gerçekten ama gerçekten aşık olduğum biri var. Yenisini görünce aklıma bile gelmiyor. Tüh, aslında çok seviyorum, görünce hatırladım da. Tabii yenisi gibi değil. Hiç düşünmedim, pişman olmadım eskisi için ama o benim için geçmiş aşk aslında. Ben artık yeni biriyim ve yeni bir hayatım var. Sertap Erener çok haklı: Yeni bir aşk, yeni bir iş, bir de gülecek yine ben lazım. Anladınız mı? Yani bende bir sorun yok.)
Ve o meşhum replik: I volunteer! (Ben gönüllüyüm!)
Bu kısımlarda kıs kıs güldüğüm doğrudur. Fena halde güldüm.
İşte Şazi böyle bir kız. Ve gönüllü olup saraya giriyor.

Gelelim Halidcan’a. Ne yazık ki sana pek ısınamadım be dostum. Nefret etmedim ama 25-29 yaş arası tavırların altından 18 yaşında bir veled çıkınca hayal kırıklığı oranım birkaç kat arttı. Tabii ki tüm güncel roman kahramanları 16 ve 18 yaşları arasında gidip gelecek. Bu roman yazmanın altın kuralıdır. Gerisi teferruat. Neyse.

Halidcan da şöyle:

Selam, ben Halid.
Üzgün ve öfkeli.
Bedbaht ve katil.
Mutsuz ve ergen.
Horasan’ın en iyi ikinci silahşoru ve stratejistiyim. (o zamanlar bu kelime çok meşhurdu, kitapta bol bol görebilirsiniz) Ama ok atmayı bilmiyor, strateji kuramıyor, koca Horasan’ı yönetirken genelde deneme-yanılma ve bekleme yöntemini kullanıyorum. Biraz bekleyeyim, bakayım lanet gerçek mi? O yeah, gerçek çıktı. Durun harekete geçeyim. Hop, gördüğüm ilk gelin beni sarstı, bakayım bir şey değişecek mi? O yeah, değişmedi, devam Halid, bastır Halid.
Gülmem.
Bad boy gibi görünüyorum ama bad boy değilim, kızlar buna bayılıyor. (Kaşlarını kaldıran çapkın emoji yok mu garson?)
Bir şarkı vardı, o ben: “Görür görmez seni inan aşık oldum
Titredim zom gibi aşktan sarhoş oldum
Çekindim utandım
Nefes alamadım
Bakışını yakalayınca dayanamadım
Gözlerim gözünde hemen yanıma gelince
Dilim tutulup orada kendimden geçince
Bir laf bulamadım
Orada öylece kaldım
Hadi birazcık cesaret kızım başaracağım”

İnanmıyorsanız kitabı okuyun, hıh.

(Ay bir de şeye çok takıldım. Şimdi bu adam her gün evleniyor ama kızları görmüyor. Gıyabında evlilikler bunlar. Ortada bir düğün, nikah vs. de yok da neyse o takıldığım son şey. Kızları görmüyor, eh kızlar da gün yüzü görmüyor ve bu mecaz değil. Derken sırf gönüllü olduğu için 76. Gelini merak ediyor. 75 miydi yoksa? Bu da açlık oyunları göndermesi mi ahsdhfdhfd. Ve tabii adam merak ediyor, ay pardon veled: Ya bu ülkede böyle salaklar da mı varmış? Ölmek için gönüllüyüm falan. Gidiyor, Şazi’yi görüyor ve 75 Günlük istikrarlı katilliği orada bitirmeye karar veriyor. Ulan insan müsveddesi. Neyse ağzımı bozmayacağım. Bilin istedim, yorum bitmişken geri döndüm.)

Ve bir de Tarık’tan bahsetmek istiyorum. Sonra genel konuşup bitireceğim, söz. Çünkü yorum üç sayfa oldu, sığmayacak diye korkuyorum.

Selam, ben Tarık.
Yaşım belirsiz ya da Büşra gözden kaçırdı. İkincisi muhtemel. Dikkatini vermiyordu zaten. Özellikle benim olduğum kısımlarda bir uyku bastırıyordu kıza. Bana sıkıcı, bunaltıcı ve gereksiz adam gözüyle bakıyor. Zalim gız.
Ben takıntılı aşığım. Çok seviyorum, hem de çok. Tam kalbim geldi ok. Anlayacağınız okçuyum.
İnanılmaz savunma mekanizmalarım var. Freud bu zamanda olsaydı benimle özel olarak ilgilenirdi. İnkar ediyor, suçu başkalarına atıyor, sevdiğim gıza laf etmek ve onunla ilgili kendime soru sormaktansa sinirlenip başkasını pataklamayı seçiyorum.
Kitabın en çelişkili karakteriyim. Bkz: Halid’in zaafı Şazi. Adam aşık olmuş. Şaka gibi. Ah Tanrım, buna dayanamam.

Bir an sonra…

Şazi’yi o canavardan kurtarmalıyım, canı tehlikede.

Kocaman bir saray düşünün. Hükümdarların Hükümdarı orada yaşıyor. Herkesin nefret ettiği ama korktuğu bir yönetici. Yani öyle böyle güvenli değildir, anlarsınız ya? Etrafı askerlerle dolu. Bölgenin en iyi 2 silahşoru o sarayda yaşıyor. Onlardan bir tık aşağıda olan 2 meşhur komutan ve onlarca, yüzlerce asker demiş miydim? Heh, ben onların ruhu duymadan HATUN’un (adamlar Türk çıktı, iyi mi? dsjdfkjfkj) odasına girip onunla kaçamak dakikalar yaşayabilecek kadar yetenekliyim. Bu durumda en’ler sıralaması değişir ama kimin umurunda? Ah lanet olsun, Şazi’yi seviyorum.

En iyi silahşor ile karşılaşmamı Büşra size anlatsın: Tarık elinde ok ile sahneye girer. En iyi silahşor ve stratejist (bu kelime tekrarları sizi bunaltıyorsa kitabı okuyun, görürsünüz tekrarı. İngilizce’nin -re- eki ile ne alıp veremediği var yazarın çözemedim) Rajput karşısındadır. Kılıcını çeker ve gülerek OKA doğru yaklaşır. Çünkü şeye güveniyordur: Oku atamaz. Ve vurulur. Okuyucu şaşkındır: Hani senin beynin? Hani strateji? Hani en iyi??? Yazar konuyu değiştirir. Bu arada Şazi vurulan dostuna göz ucuyla bile bakmayıp odadan çıkar, okuyucu bunu da görmezden gelemez. Sadık, cesur, iyi kalpli Şazi??? Kalbin nerde canım? Yazar ilerlemeye devam eder.

İşte karakterler böyle. Ay daha da anlatamayacağım ya, bence kitabı neden sevmediğimi, neden acılar içinde okuduğumu anladınız. Uzun lafın kısası kısmına geçiyorum. Gördüğüm en saçma ve detayları en korkunç kitaplardan biriydi. Bir gün ikinci kitap pdf olarak düşerse sırf böyle eğlenerek yorum yapmak için okurum, başka sebeple değil. Feyre ve onun öyküsünden sonra daha kötüsünü okuyamam bu yıl diyordum ama büyük konuşmamak lazım. Ciddi anlamda Feyre’yi aratan bir karakter, kurgu ve akıcılıktı. Sana verdiğim 2 puanı alnının teriyle aldığını anladın mı şimdi Feyre?

Kitabı kat’i surette tavsiye etmiyorum. Hem sevmedim hem beğenmedim hem de okurken yıl – dım. Bir Kore dizisinde adı bana hep komik gelen ve okunuşu Yulgun olan biri vardı. Okurken ben oydum galiba.

Sevgiler, saygılar.

Gülcan Bülbül, Doğum Lekesi'ni inceledi.
18 May 03:31 · Kitabı okudu · Beğendi · 10/10 puan

"Geleceğin dünyasında insanoğlu ikiye bölünmüştür. Bir yanda son derece ihtişamlı ve korunaklı hayatlar yaşayan üstün bir ırk, diğer yandan bu ırkın varlığını sürdürmek için görevlendirilmiş, zor koşullar altında yaşayan ötekiler...
.
Yüzündeki çirkin yara izi yüzünden kusursuzların dünyasında ucube olarak dışlanan bir kız, bu üstün ırkın bilinmeyen gerçeklerini ortaya çıkaracak bir güce sahiptir. Çünkü geleceğin kaderi, bu kıza ait eski ve gizemli bir kurdelenin ucundadır..."
.
Biraz açlık oyunları serisini andırıyor. Ama konusu daha farklı... Ayrıca ilk kez baştan sona kadar ana karakterine ifrit olduğum tek kitap. Esas kızcağız düşünmeden bodoslama hareket ediyor. "Allah’ım çok salak bu kız" dediğim çok oldu.
.
Neyse... İkinci kitabı da alacağım çünkü merak ettim.

Berfin Atalanta, Açlık Oyunları'ı inceledi.
 15 May 20:42 · Kitabı okudu · 2 günde · Beğendi · 8/10 puan

Kitap Post-Apocalypse bir evrende geçiyor ve yirmi dört kişilik bir insan topluluğunu birbirlerini şiş kebaba çevirmeleri–bir nevi–için arenamsı bir bölgeye gönderiliyor.

Katniss Everdeen, zor şartlar altında yaşamış hayatta kalma uzmanı, 2013 Lara Croft'un yan odası, soğuk nevalelerin hamisi olan ben-soğuğum-ben-kimseye-güvenmem tarzında bir kızımızdır. Classic.

Pekâlâ sayın oluyucular, ben zeki karekterin türlü türlüsünü severim. Ama mütevazisini severim; Tyrion Lannister olsun, Nara Şikamaru olsun, Yumeko Jabami olsun, Hannibal Lecter olsun bu yüzden sevdiğim karakterlerdir. Katniss'in hayatta kalma uzmanlığı ve hızlı düşünmesi beni etkilese de karakter bakımından hoşuma gitmedi.

Zaten yan karakterlerimizin Haymitch harici çoğu boş, klasik tipleme. Çok fazla bir ilginçliği yok, dediğim gibi; Haymitch dışında.

Kurgunun güzel olduğunu söyleyebilirim, çevre tasarımı bakımından çok orijinaldi.

Keyifli bir kitaptı ama bazı yerlerde çok sıkıldım ve gözüm hep ilerilere kaydı. Aslında okunması kolaydı bu da bitirmeyi kolaylaştırıyordu. Güzel vakit geçirecekseniz okuyun derim.

Çekildim.

Berfin Atalanta, bir alıntı ekledi.
14 May 17:33 · Kitabı okudu · İnceledi · Beğendi · 8/10 puan

Aptal insanlar her zaman tehlikelidir.

Açlık Oyunları, Suzanne Collins (Sayfa 168 - Katniss)Açlık Oyunları, Suzanne Collins (Sayfa 168 - Katniss)
Deniz FAKİ, bir alıntı ekledi.
14 May 10:56 · Kitabı okudu · Beğendi · 10/10 puan

Bir şeyleri yok etmek yapmaktan çok daha kolaydır.

Açlık Oyunları, Suzanne CollinsAçlık Oyunları, Suzanne Collins