Kırmızı toprağı çiğneyen köy otobüsünde, annesinin ellerinden tuttuğu,
Yanaklarında güneşin pembe busesi olan,
Saçları iki yana örgülü kız çocuğuydun sen..
Seni ben ilk orda gördüm,..
Ve ben ilk orda öldüm...
affaN..
Herkesin bir özelliği vardır, ağır basan bir duygusu..
Ben gördüm seni o gün,
hani yağmur yağıyordu ama yere değmiyordu..
Bir cuma, akşama doğruydu...
Kırgın güneşin son homurtusuydu..
Ve,
Sende vefa yoktu..
Bir de yeşilin herhangi bir tonu..
affaN
Yağmurun kırık kaldırım taşlarına düştüğü gibi düşüyorum günahlara,
Şehir meydanında ayaklar altında kalan gazete kağıdı gibi cümlelerim, kuramıyorum..
Bir gün hiç bilmediğim bir mahallenin ara sokaklarında denk gelme ümidi ile kurduğum dualarıma, amin diyemiyorum...
(affaN)