Heyecanla okuduğun kitabın ortalarında, hikayenin kahramanının geçmediği bir sayfanın en son cümlesi benden bahsediyordu..
Yorgun gözlerinde, aklında başka bir şeyin geçtiği o zamanda söyledin adımı, önemsiz bir kelime ve söylenişle 2 saniyede bitti..
Oysa bir ömür orda sesinden duymak için bekledim adımı..
Sen hiç bir başkası olmak istedin mi ?
Üstelik sevmediğin biri olmak..
Dualar ettin mi, bir kac saniyelik anlar için?
Gördüğünde ona gülüyorsun diye, bir suçu olmaksızın nefret ettin mi birinden??
Kendi hikayende figüran oldun mu sen?
Her kitabın içindeki kahramandan kendinde bir şeyler bulup istemsizce dakikalık hüzünler yaşadın mı??
Bilmiyorum, belki de haksız bir serzeniş bu bendeki ,
Peki ya taşlı yolların eğik yamacında neden asılı kaldı rengini yitirmiş ümitlerim?
(affaN)