+Kişi,kendini hayalinde bitmemiş işi olan insanın yerine koyarak, onunla diyaloğa geçebilir ve onun koşulları ile olaylara bakarak, empati kurarak, onun davranışını anlayabilir ve belki de affedebilir.
-İnsan affedince bitmemiş iş kalmıyor, değil mi?
+Evet, affetmek bu nedenle sağlıklı bir davranış. Tabi, gerçekten affedebilmek dil ile olmaz, gönül ve kafayla affedebilmek büyük bir gönül zenginliği ister, Egosu şişkin, egosu çabucak kırılabilen insanların yapabileceği bir şey değildir bu.
İnsan hafızası pek ilginç çalışır. Bir şeye sahip olduktan sonra, onu ne kadar çok istediğini unutur. Oysa mutluluk ve iç huzuru, yeni şeyler elde etmekten değil, sahip olduklarını yeniden fark etmekten gelir. Pek çok insan, aradığı şeyin zaten yanı başında olduğunu bilmeden bir ömür geçirir.
Bazı kederler dışa vurulamayacak kadar derindir.
