Fatma Afra
@afralardanbiri
Gecenin dördü beşi..
19 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Bazı insanlara bir kere değil, içimizde defalarca şans veririz. Çünkü severiz. Çünkü “belki bu kez değişir” diye düşünürüz. Kırıldığımız yerde bile onları anlamaya çalışır, kendi kalbimizden eksiltip yine onlara yer açarız. Ama insanın içinde görünmeyen bir sayaç var galiba… Her hayal kırıklığında biraz daha azalıyor. Ve bir gün, hiç beklemediğin anda, o kredilerin tükendiğini fark ediyorsun. İşte o an sessiz bir kopuş başlıyor içinde. Ne kavga etmek istiyorsun ne de kendini anlatmak… Sadece eskisi gibi hissedemiyorsun. Çünkü bazı şeyler bir anda bitmez; insanı tüketen, tekrar tekrar affetmek olur.
Üzüntüden uyuyamadığım gecelerin hesabını kim verecek bilmiyorum. Ama bildiğim bir şey var; insanı en çok ağlatan şey yaşadığı acı değil, o acıyla yapayalnız bırakılmasıymış. Gece büyüdükçe düşünceler ağırlaşıyor, sessizlik bile insanın canını acıtıyor. Ve bazı kırgınlıklar var ki, gözyaşı dökmeden bile insanın içini paramparça ediyor.
Gözden uzak olan gönülden de uzak olmuyormuş… Bunu anladım, ama kabullenmek zor. Bazen, birinin yokluğu o kadar derinden hissediliyor ki, kalbin, gözlerinin göremediği her anı arıyor. Gözler belki uzaklaşır, ama gönül, sevdiği her şeyi hep yanında taşır. Zamanla, mesafeler sadece fiziksel olur; sevda, hep kalbin derinliklerinde, her an her düşüncede varlığını sürdürür. Göz görmese de, gönül unutmaz.