Nikahların əksəriyyəti insanlar bir-birini yaxşı
tanımadan qurulur. Bunun nəticəsi də hamıya aydındı. Ya da romantikaya qapılıb evlənirlər.
Romantika yaxşıdı. Ancaq şairlar üçün. Kim
deyir ki, şairdan yaxşı ər olur?
Milyonlarla insana aiddir bu. Onlar sevgi haqda ancaq bir şey bilirlər. Ər-arvad, boy-frend (boy friend), göl-frend (girl friend) arasında olması önəmli deyil. İnsanların sevgi anlayışı birdi: başqasını idarə etmək.
Dominantlq eləmək insanın xoşuna gəlir. Sevgi - üstü şirin, içi zəhər olan həbləri xatırladır. Sirinləşdirilmiş siyasətdir. Başqa bir şey deyil.
Məsələn, o, xoşbəxtdi. Sən özünü aldadılmış,
tərk olunmuş, gərəksiz hiss edirsən.
Niyə xoşbəxtdi? Təsəvvür edirsən? Səni sevdiyin adamın xoşbəxtliyi üzür, ancaq ona görə ki, özünü həyatın bütün məqamlarında ona yükləmək istəyirsən. O qədər eqoistsən ki, onun xoşbəxt olmağı səni
qıcıqlandırır, əsəbləşdirir. Onun xoşbəxt olması səni bədbəxt edir.
Və sən buna sevgi deyirsən? Dəlisən?