Bir Şair Bir Kitap
Dilek Kartal – Çifte Açmaz çok mu güzel diye orda çocuklar
İz
Insan, evriminin daha ilk aşamasında, "ağaçtan inip" savanlıklarda yürümeye, insanlaşmaya başladığı an'lardan itibaren, kendisine yabancı bir dünyanın içinde bulunduğunu sezinlemiştir. İnsan, tarihinin tüm aşamalarında, bilinçli olarak ayırdına varamamış olsa bile-, kendisinin, artık, doğanın doğal bir uzantısı, doğal bir devamı olmadığını duyumsamıştır. Tarihi boyunca yaktığı ağıtlar, ürettiği sanat yapıtları, bu yalnızlığın ve yabancılığın en dolaysız dışa vurumlarıdır...
muhalif bir insan olarak dünyaya geldim. babam bir aşiret savaşçısıydı. ağıtlar, kadınlardı, ellerinde biriken saçlar vardı. bir gün annem ağlayarak ellerini duvara vurmuştu üst üste. acımadı mı diye düşündüm günlerce. bugünle birlikte yıllardır düşünüyorum ben böyle vursaydım duvara ellerim incinmişti.
S O N
Hep sen miydin her bahar gelen son bahar gel meyen öt meyen ilk kez son kez ?
Alıntı
Sanki tek iç çekişle tüm dünyayı dolduran hüzünlü nefessin.
Şiir