Herkes birine sarılıp iyileşirken ben dokunduğum herkeste biraz daha kırıldım. Bu yüzden artık kimseye yaklaşmıyorum. İnsan bazen sevgiden değil, yorulmaktan yalnız kalıyor. İçimde tarif edemediğim bir boşluk var; ne sigara doldurabiliyor ne müzik ne de saatlerce tavana bakmak. Sanki ruhum biri tarafından sökülüp alınmış da bedenim hâlâ yaşamaya zorlanıyor gibi. Gülüyorum bazen ama sadece insanlar şüphelenmesin diye. Çünkü bir gün gerçekten içimi açarsam kimsenin taşıyamayacağı kadar karanlık dökülecek içimden. Ve gökyüzü karardığında herkes huzurla uyurken ben geçmişin bıraktığı yaraları tek tek yokluyorum. Bazıları kapanmıyor; bazıları insanı öldürmüyor da ömür boyu süründürüyor.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ne babamın omzunda ağlayabildim ne de anneme derdimi anlatabildim. Beni ben büyüttüm, ben öldürdüm. Gömdüm içime ne varsa, anlaşılmasın diye bir de çiçek ektim üzerine; altı mezarlık, üstü bağ bahçe...
İçimde yavaşça çöken bir dünya var. Ne kurtarabiliyorum ne de tamamen bırakabiliyorum. Herkes bir yerlere tutunmuş gibi, ben ise
boşlukta asılı kalmışım sanki. Bir çizginin üzerindeyim sürekli. Ne ileri gidebiliyorum ne de geri dönebiliyorum. Gülüyorum bazen alışkanlıktan, çünkü dursam içimdeki karanlık konuşacak. Kimse fark etmiyor ben her gün biraz daha kayboluyorum. Ne kalacak kadar inancım var ne de gidecek kadar cesaretim. Kendime dönsem yabancı, birine açsam anlamsız geliyor.
Ve geceler...
Herkes kendi huzurunda kaybolurken ben içimdeki boşlukla yüzleşiyorum.