Agusto
@agusto
Dört büyük roman üstüne iki şişe şiir içmişiz.
Ne Hamlet’im ne de Raskolnikov’um; kuşandığım andan itibaren üzerimde eğreti duran her iki kişiliğin de iyi biçilerek dikilmemiş giysiler gibi üzerimden kayıp gittiğinin farkındayım. Ben, galiba benim... Evet, kabul etmesi zor da olsa, ben en çok benim: Biraz iyi,biraz adil, biraz da kötü...
“İnsan sürü hayvanıymış; ama ben insan olmaktan vazgeçtim. Aslında istediğim, yalnızlık ve sessizlik. Sese tokum.”
“İnsan, ruhunu yenilemenin bir yolunu bulmalı.” Ruhuyla sorunu olmayanların palavrası bu! “Farkında değilizdir ama kendimizi cezalandırmaktan zevk alırız.”
Kulağımda havlama sesleri.. Odada hayvan var.. Bir dakika sonra fark ediyorum: Bir insan daha köpekleşiyor; duyduğum sesler bu başkalaşmaya ait. Her yanım ter.. Bir ağrı kesici! Bu her şeyi çözer..
Kulaklarımda bin dilli bir koro.. Oidipus’un son şarkısı: “İnsan ancak ölünce mutlu sayılır! İnsan ancak ölünce mutlu sayılır!”