Merve
@ahren
Neyse ki deli olduğumu gizleyecek kadar akıllıyım.
Reklam
Kimi vakitler kalkıp insan içine çıkmam tutar. Sanki hayatı yeniden öğreniyormuş gibi sokak adlarını hecelerim, vitrinlerdeki renkleri seyrederim uzun uzun, hevesle kaldırımdaki bir ağaca bakarım, durakta bekleyen yaşlı bir kadına, bir genç kıza, sırtında kocaman bir çanta taşıyan çocuğa. Her neye baksam, bir işaretmiş gibi görünür bana. Sokağın adını niçin ''Nalçacı Sokak'' koyduklarını düşünürüm mesela, kadınların neden vitrinlere bakarken en çok siyah elbiselere dikkat ettiklerini, kaldırımdaki ağacın yaşını, yaşlı kadının hâlâ daha ceviz sandığını saklayıp saklamadığını, genç kızın mutfakta annesiyle şakalaşırken yüzüne yayılan gülümsemeyi, çocuğun sırtındaki çantada elma olup olmadığını. O masmavi göğün altında, insanlara karışmış yürürken, kendime dönüp derim ki; ''bak hiç tanımadığın insanlar, büyütmediğin ağaç, dizmediğin vitrin, hepsi de bugünkü kaderinin ortağı oldu senin...''
''İçimizden biri, en çekingen olanımız bir gün dedi ki: ''Biliyor musunuz, benim hayatım hep insanların kıyısında durmakla geçti. Uzaktan seyrettim, bıkıp usanmadan gözlemledim onları, onlar hakkında kendilerinin bile bilmediği nice şey öğrendim. Bütün ayrıntıları kaydeden iri mercekli bir insanlık rasathanesine benziyorum ben. Ama bir gün bile çıkıp, şöyle cesaretle konuşamadım insanlarla. Buna ne zaman niyetlensem, birden içlerinde bir yabancı gibi hissettim kendimi, herkesin beni izlediğini düşündüm; alnıma kan sıçradı böyle vakitlerde, dudaklarıma bir titreme yayıldı. Oysa ne çok şey vardı anlatacağım, bir bilseniz ne çok şey.'' İçimizden biri, yani en çekingen olanımız bir gün hiddetlendi fazlasıyla, dilşnin bağı çözüldü ve her birimizin kalp fotoğrafını çıkarıp koydu ortaya. Mülayimimizin göğüs boşluğunda kindar bir nokta gördük; yanıp söndü yardımseverimizin göz çukurundaki hesaplılık; akıllımızın alnında kurnaz bir çizgi belirdi. Hepimiz gerçekte, onun gösterdiği fotoğraflardaki kişilerdik. Dünyanın en sahici resmini, çok istemesine rağmen o resme dâhil olamayanımız çekmişti...
Biz bir tek güz tarafından kandırılmayız. Kış, beyaz cüssesinin altında hep bir şeyler gizler bizden; bahar, eceli tez çiçeklerinin rengiyle avutur gönlümüzü; yaz, içimizde doyumsuz bir atı koşturur durur, yol hiç bitmeyecek sanırız. İnanın, bir tek güz yalan söylemez bize; o, kendisinden sonra sadece ölümün geldiğini gösteren sayısız işaretle doludur. Güze vardığımızda, kendi çıplak gerçeğimize de varmış oluruz: Ölümümüzle.