Bir sonsuz aldanıştı o yerlerde yaşamak
Gitgide bizi terk etti insanlığımız
Büyüdü kederlerimiz, arttı karanlığımız
Bir yokluğa götürdğ bizi öyle var olmak
Farkında değildik geçen günlerin değişen mevsimlerin
Bir yarı ölmeydi yorgun gözlerimizde uykular
Büyürdü içimizde kederler tanrı kadar
Ölümlerle beraber yaşardık ölmek için
Her şey sağır içimde ne şiir ne musiki
Dünyadan bezginliğim dünyalar kadar eski
Öylesine çözülmüş, öyle dağılmışım ki
Bu ne bitmez ayrılık bu ne özlem diyorum