Yaşamak yalnızca bizde başlayıp biten bir hal değil; yaşayarak dünyayı düzenleriz, insan olmak bu mesuliyeti bize dayatır. Başkasındaki yaşamı güçlendirdiğimiz, ısıttığımız, yeşerttiğimiz kadar bizim insanlığımız kendini gerçekleştirir. Bu nedenle başkasının acısı bizi insan olmaya çağırır.
Acılar paylaşılarak ve dayanışma ile hafifler ama sessizliği de öğrenmeliyiz. Gereksiz sözlerden kaçınmalıyız. Biz susmalıyız ve dinlemeye hazır bulunmalıyız acının tüttüğü yürekler ne zaman istiyorlarsa konuşmalı.