nyks
@aidanixie
99 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Bu üç yıl önceydi ve tüm bu zaman boyunca insanların; tembel, uyuşturucu müptelası ya da diğer insanlar gibi çalışmak istemedikleri için evsiz olduklarını düşünüyordum. Artık bunun doğru olmadığını biliyorum. Tabii ki söylediklerinin bir kısmı, belirli bir dereceye kadar doğru ama babam, bu duruma sadece tek bir açıdan bakıyordu. Herkes, evsiz olmayı seçtiği için evsiz değil. Evsizler çünkü; yeterince yardım görmüyorlar. Babam gibi insanalar bir sorun. Diğerlerine yardım etmek yerine, kendi bencilliklerine ve açgözlülüklerine bahane olarak, en kötü senaryoları kullanıp, tüm bu duruma tek bir taraftan bakıyorlar.
Sayfa 125 - Epsilon Yayınları
Atlas sessizleşti ve sonra, "Senin çığlık attığını duydum Lily," dedi. Bunu, benim tehlikede olmam diğer her şeyi gölgede bırakıyormuş gibi bir tonda söylemişti. "Düştüm," dedim. Bunu söyler söylemez, yalan söylediğim için kendimi kötü hissettim. Dürüst olmam gerekirse, onu hayal kırıklığına uğratmışım gibi görünüyordu çünkü; ikimiz de bunun bir düşme kadar basit olmadığını biliyorduk. Gömleğinin kolunu sıvadı ve kolunu bana doğru uzattı. Ellen, kalbim ezildi. Çok kötüydü. Bütün kolunda küçük küçük yaralar vardı. Yaralardan bazıları, sanki birinin onun kolunun üzerinde sigara söndürmesiyle oluşmuş gibiydi. Kolunu, diğer tarafında da bu yaralardan olduğunu görebilmem için çevirdi. "Eskiden ben de çok düşerdim Lily."
Sayfa 119 - Epsilon Yayınları
"Sana, ne olduğunu sorduklarında, onlara buza basıp kaydığını söyle." Annem bana bunu söylediğinde, arabanın camından dışarıya baktım ve ağlamaya başladım. Bu, kesinlikle bardağı taşıran son damlaydı çünkü; bana zarar verdiği için artık onu bırakacağını düşünüyordum. O anda onun, babamı asla terk etmeyeceğini anladım.
Sayfa 117 - Epsilon Yayınları
"Oradaki ağacı görüyor musun?" Ağaçların ortasında, diğerlerinden daha uzun olan bir meşe ağacı vardı. Atlas ağaçlara baktı. Bakışları, meşe ağacının en tepesine kadar çıktı. "Kendi başına büyüdü," dedim. "Bitkilerin hayatta kalmak için çok fazla ilgiye ihtiyacı vardır. Ama ağaçlar gibi bazıları, kendilerinden başka kimseye dayanmadan hayatta kalacak kadar güçlüdür."
Sayfa 112 - Epsilon Yayınları
"Hayır. Bitkiler ve insanlar. Bitkilerin hayatta kalması için doğru şekilde sevilmeye ihtiyacı var. İnsanların da. Doğumdan itibaren hayatta kalmak için ebeveynlerimiz bize doğru sevgiyi gösterdiğinde, biz de genel olarak daha iyi insanlar oluyoruz. Ama bizi ihmal ederlerse..." Sessizleşti. Sesi neredeyse hüzünlü çıkıyordu. Toprakların bir kısmını temizlemek için ellerini dizlerine sildi. "Eğer bizi ihmal ederlerse, sonunda evsiz ve anlamlı bir şey yapamayan biri oluyoruz."
Sayfa 112 - Epsilon Yayınları