Ruh eşini bulduğunu düşünmüştü veya hissetmiş olmalıydı. Koskoca evrende tek başına olmadığını hissediyordu geçmiş zamanda. Geriye dönüp baktığında bir zamanlar hayranlık duyduğu ruha ne kadar da yabancılaşmıştı. İçine sığdıramadığı duyguların yerinde hiçbir iz kalmamıştı. İzler birbirine karışmış, dağılmış ve sonrasında yok olup gitmişti. Ne hissettiğini anlatabilmeyi bile düşünemez haldeydi. Sadece gözlerine bakıyordu gözlerinin altındaki o izi arıyordu. Ne kadar çabalasada asla o izi bir daha göremedi. Evet mutlaka bir şeyler görmek gerekirdi ama yoktu. Ömrünün geri kalanında o izi bir daha göremeyeceğini bilerek yaşayacaktı. Yaşamın sınırlarında, yaşayamayacağı hayatı yaşamayı düşünerek yaşayacaktı.