Bizler insanız. Kolay değil bir değişim. Üstelik bu, korkunç bir girişim. Olduğum yerden memnun değilim ama buranın yerlisiyim. Yalnızca durduğum yerde bilebilirim nereden darbe alacağımı ve belirsizliktense bilineni yeğlerim. Boş umutların peşinden koşamam, hiç yok takatim. Güneşte yok gözüm. Ay da yeter bana, yeter ki tutulmayayım. Kimse tutulmasın bana. Tutulursam ayı da kaybederim. Karanlık korkutmuyor artık beni, aksine güneşi gördüğümde kırılıyor kalbim, yüzünü bana hiç dönmeyeceğini bildiğim için. Güneş değil Tanrı'dan beklediğim, yalnızca yaşayabilmek tek isteğim. Ve bir temenni dilimde: Bazı insanlar böyle yaşar, dediğim.