.. bir ârif elini kalbine götürür ve der ki; 'burası var ya, taşa toprağa gerek kalmadan insanın gömüldüğü tek yer.' Yani bir kez gönle giren bir daha çıkmaz!
Cahit Zarifoğlu kadar üzgünüz Nazım Hikmet gibi özlemli...
Didem Madak kadar yalnızız İsmet Özel kadar öfkeli...
Ahmed Arif kadar sevdalıyız Sezai Karakoç kadar yalnız...
Ama en kötüsü, Cemil Meriç kadar ışıksızız.
