"Ümit mi? Ümit en son kötülüktür!" Nietzsche adeta haykırmıştı. "İnsanca. Pek İnsanca adlı kitabımda ileri sürdüğüm gibi Pandoranın kutusu açılıp, Zeus'un içinde sakladığı bütün kötülükler dün- yaya saçıldığı zaman, orada son bir kötülük kaldığından kimsenin ha- beri olmamıştı: Ümit. O zamandan beri, yanlışlıkla kutuyu ve içinde- ki ümidi iyi şans olarak yorumladık. Fakat Zeus'un arzusunun, insanların kendilerini işkenceye teslim etmeleri olduğunu unuttuk. Ümit kötülüklerin en kötüsüdür, çünkü işkenceyi uzatır.
"Kimi zaman," diye cevap verdi Nietzsche, "öğretmenler kimi zaman acımasız olmak zorundadır. İnsanlara öyle katı mesajlar verilmeli; çünkü yaşam da acımasız, ölüm de."
Kısa süren ve zevk duyduğum yakın dostluklarım sırasında hastalığımın hiç iyileşmediği de bir gerçek. Hayır, bu güvenimin azlığından kaynaklanmıyor: Ben hatayı fazla güvenmekle yaptım. Tekrar güvenmeye hazır değilim; buna gücüm de yok."