İnsanlar düzen yaratmaya çalışırlar. Disiplin. Kurallar. Bu onlara huzur verir. Bir alışılmışlık hissi, güç hissi. Bu onlara kontrolün kendilerinde olduğunu hissettir.
Ama hayat bir kaostur, sevgili okur. Bunu ne kadar kısa zamanda öğrenirsen o kadar iyidir.
Beni saran geceden başka
Kapkaradır o çukurda baştan başa
Hangi tanrılar bahşetmişse bana
Şükrederim Yenilmez ruhum için onlara
Kötü şartlarda olsam bile
Ne korktum, ne de ağladım kimselere
Kaderin pervasız darbelerinde bile
Kana bulansa da başım, eğilmedi asla
(...)
Kapı ne kadar dar olsa da
Cezalarım ne kadar ağır olsa da
Kaderimin efendisi benim
Ruhumun kaptanı benim
"Kimseye güvenmiyorsun. Öyle değil mi? Ben de öyle. İnsanlar görüyorsun. Gülümsüyorlar. Derse ya da sinemaya gidiyorlar. Kütüphanede ödev yapıyorlar ya da arkadaşlarıyla mağazadalar. Belki sen de öyle olabilirsin diye düşünüyorsun. Bir gün. Belki öyle olabilir."